Vertraging in het schrijven
In mijn blog van januari schreef ik over mijn schrijfdoelen voor 2026. Daarin schrijf ik over afleiding en dat dit ongetwijfeld op mijn pad komt, en dat het belangrijk is je te herpakken wanneer dit gebeurt. Nou, we zijn inmiddels zover dat er inderdaad een hoop afleiding op me af kwam afgelopen week. Mijn schrijfdoel is 1 keer in de week schrijven – woorden op papier zetten óf plotten.
Hoewel dat gelukt is, heb ik het niet op het tempo gedaan dat ik wilde. Door afleiding in het privé leven (lees: een onvoorziene verandering die nogal wat stress opleverde), had ik niet de energie of de hersenactiviteit die ik normaal gesproken heb als ik lekker bezig ben met schrijven.
Wat schortte er dan aan?
1. Het schrijven zelf ging moeizaam en langzaam.
2. Ik heb alleen aan het schaduwverhaal gewerkt, niet aan mijn boek.
3. Doordat ik veel stress ervoer, heb ik de welgetelde 1400 woorden direct naar mijn man (ook schrijver, van de roman Onder Water), verzonden voor feedback.
Is dat allemaal erg? Nou nee, maar het zorgt voor vertraging en vertraging = killing voor dit ADHD brein. Want ik ben uit mijn schrijfritme.
Ondanks dat ik voorstander ben van schrijf vooral wanneer het je uitkomt, heb ik zelf wel een ritme nodig. Ik schrijf het liefste op de dagen dat ik vrij ben en alleen thuis ben. Dat moet ik combineren met werk als schrijfcoach, want mijn coachees verdienen ook alle aandacht als ik feedback geef. Nu vind ik het een chille combinatie: door het geven van feedback, wakker ik de zin en creativiteit aan om zelf te schrijven. Alleen liep vorige week ook het coaching-gedeelte even vertraging op.
Door de vertraging voel ik me schuldig. Schuldig naar mijn boek toe, die niet op de eerste plek kwam. Schuldig naar mezelf toe, want ik had mezelf belooft dat mijn boek dit jaar afkomt. Schuldig naar mijn coachees toe, omdat ze langer hebben moeten wachten op feedback.
Dat schuldgevoel herken je vast wel. En ook dat het zo slecht is voor je schrijven.
Maar…hoe herpak je je dan? Want daar hebben we het nog niet over gehad.
Herpakken
Herpakken is iets dat ik langzaam aan het uitvogelen ben. Vroeger verliet ik gewoon mijn schrijfproject als ik eenmaal uit het ritme was. Het leven is altijd druk en er gebeuren altijd dingen waardoor ik stress ervaar, en niet de energie heb om te schrijven. Dit werkt natuurlijk niet als je wil dat je boek afkomt. Logisch. Wat werkt dan wel?
Dat je gisteren een slechte dag had – of vorige week een slechte week – betekent niet dat het nu ook slecht hoeft te zijn. Vergelijk het met afvallen: je houdt je wekenlang aan je dieet en dan volgt er zonder waarschuwing een weekend waarin het he-le-maal fout gaat. Je had een etentje, een feestje, hebt meer dan die 3 drankjes op die je jezelf voorgehouden had, en je sloot ook nog af met een zak friet. Nu denk je dat je je dieet toch verpest hebt, dus kun je maar net zo goed opgeven. Nope.
Je hebt iedere dag de kans te beginnen waar je eerst ook gestart was. Zo werkt dat ook met schrijven: slechte schrijfdag gehad? Morgen beter. Weg met die alles of niets mentaliteit!
Schrijf doelen in het vizier houden
Wat mij goed helpt, is mijn doelen in het vizier houden. Als mijn doel is om 1x in de week te schrijven en dat gelukt is, dan heb ik dat doel die week dus gewoon behaald. Of het nou goed ging of niet, maakt eigenlijk niet zo veel uit. Die eerste versie van dat boek moet er komen – net als de eerste versie van mijn andere verhalen – en dat doe ik door te schrijven. Dan ging het maar moeizaam. Dan heb ik maar wat minder tijd besteed aan het daadwerkelijke schrijven. Dan ging er maar wat minder energie naartoe. Belangrijk is dat er tenminste energie naartoe is gegaan. Elke 1000 woorden zijn er weer 1000.
En hoewel er genoeg schrijvers en schrijfcoaches zijn die je aanpraten dagelijks die 1000 woorden te schrijven voor een snelle eerste versie, ben en blijf ik van mening dat jij je tijd moet pakken die voor jou uitkomt. Ik had mezelf ook voorgenomen dat dit schrijfjaar op zijn Anne’s zou gaan, en niet op zijn > insert iedere andere schrijver < . Ook dat is een doel wat ik nog steeds iedere week haal.
Om mezelf scherp te houden, stuur ik mijn werk wanneer ik twijfel naar mijn man op, die mij kan voorzien van feedback. Mijn schrijfspieren zijn door de vertragingen van de afgelopen jaren een beetje lam en dat merk ik. Om te voorkomen dat ik wekelijks dezelfde 1000 woorden herschrijf omdat ik me onzeker voel, laat ik er liever meteen een paar ogen overheen gaan. Zo weet ik direct of ik op de goede weg zit.
Conclusie
- Weg met alles of niets-mentaliteit. Je hebt iedere dag de mogelijkheid je te herpakken. Je boek is niet verloren als jij niet opgeeft.
- Hou je doelen in het vizier en evalueer of je ze inderdaad haalt. Zo niet, stuur dan bij. Zo ja, wees trots op jezelf.
- Laat er bij onzekerheid een paar ogen overheen gaan. Dat kunnen proeflezers in de omgeving zijn, mede-schrijvers, of vraag een schrijfcoach of ze naar je manuscript (lees: wat je tot nu toe hebt) willen kijken als je professionele feedback op prijs stelt.
Zo simpel kan het eigenlijk gewoon zijn. Fijn hè?
Liefs,
Anne.